Τον τελευταίο ένα μήνα τριάντα έξι φοιτητές του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, έξι καθηγητές και καθηγήτριες και δυο νέοι αρχιτέκτονες-συντονιστές του Θεσσαλονίκη Αλλιώς αφιέρωσαν τα Σαββατοκύριακα τους, ηλιόλουστα ή βροχερά, σε ένα κοινό σκοπό. Να δουλέψουν ομαδικά πάνω σε ένα κοινό όνειρο. Το όνειρο του να αλλάξεις με έξυπνες ιδέες την καθημερινότητα της γειτονιάς σου, να επέμβεις στα αυτονόητα, να κάνεις το εικονικό, πραγματικό. Τριάντα έξι νέοι άνθρωποι, εκατό ώρες κοινής δουλειάς ένα σχέδιο βασισμένο σε πραγματικά δεδομένα. Περιοχές της πόλης που χάθηκαν πίσω από λαμαρίνες του μετρό, αστικές γειτονιές που ασφυκτιούν, καθημερινότητα αφόρητη. Και μετά η παρέμβαση. Μια αδιάκοπη βροχή ιδεών, όσα σε ξένες πόλεις θεωρούνται αυτονόητα. Όσα ζηλεύουμε και θα θέλαμε να τα δούμε και εδώ. Πυλωτές πολυκατοικιών, ακάλυπτοι χώροι, αδιέξοδα στενά, στενά πεζοδρόμια κατειλημμένα, αυλές σχολείων που κλείνουν ερμητικά τα βράδια. Δυνατότητες για να φτιάξει κάνεις μικρά σύμπαντα, να στήσει ελπίδες. Και μαζί με τα παιδιά ένας σπουδαίος πολεοδόμος, ο Ντέιβιντ Σιμ, ένας άνθρωπος που εφάρμοσε όπου του επιτράπηκε, σε μεγάλες και μικρές πόλεις του κόσμου τέτοιου τύπου αλλαγές.

Παρακολουθούσα εκστασιασμένος της δουλειά των παιδιών όλες αυτές τις μέρες. Τη φλόγα της δημιουργίας να καίει σαν λάβα την άνυδρη πόλη. Και όταν έφτασαν στο τέλος και μας παρουσίασαν τις δουλειές τους βγήκα στη σκονισμένη Αγγέλακη σα χαμένος. Με ένα παιδικό χαμόγελο που δεν με εγκατέλειψε για μέρες. Και άρχισα να βλέπω τους δρόμους με άλλο μάτι. Ακόμα και στις πιο στενάχωρες γωνίες φανταζόμουν μικρές οάσεις. Φτιαγμένες με το τίποτε. Δυο μέρες μετά παρουσιάστηκε ένα ακόμα φαραωνικό σχέδιο για την πόλη. Το νέο Ρυθμιστικό που θα αλλάξει τα πάντα. Ένα ακόμα μάστερ πλαν επιστημονικής φαντασίας και μεγαλόπνοης φιλοδοξίας που έρχεται να αντικαταστήσει τα προηγούμενα δέκα που παρουσιάστηκαν στα χρόνια που πέρασαν.

Και επειδή η σύγκριση στα μάτια μου είναι μοιραία και μεγάλωσα με υποσχέσεις που ποτέ δεν τηρήθηκαν, διαλέγω όσα τα παιδιά του workshop μου υποσχέθηκαν. Αν είναι να γίνει κάτι για τη πόλη μου ας γίνει κάτι που θα το πιστέψουμε όλοι. Οι πιο δημιουργικές μέρες που έζησα τους τελευταίους μήνες είναι οι μέρες που μοιράστηκα με αυτά τα παιδιά.