Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης από τους φίλους, πριν ακόμη ανακοινώσουμε  δημόσια τη διακοπή των δραστηριοτήτων της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» ―δεν εννοώ τους προσωπικούς φίλους αλλά τους φίλους μιας συγκεκριμένης θεατρικής πρότασης που αρθρώνεται αδιαλείπτως, άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε με μικρότερη επιτυχία, επί 32 συναπτά έτη (στις 18 Οκτωβρίου μπήκαμε στα 33!)― οι εκδηλώσεις λοιπόν αυτές έρχονται να διορθώσουν την αυτονόητη μελαγχολία για το τέλος ενός (ουτοπικού;) εγχειρήματος με ένα είδος χαρούμενης συγκίνησης.

Πώς το λέει ο Ελύτης στον εξαίσιο στίχο του: «Της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει». Μα θα ξαναβρεθούμε, ελπίζω, αλλιώς αλλού. Κι αν όχι, ας παρηγορηθούμε με τη σκέψη ότι το μεγάλο όπλο του θεάτρου είναι η μνήμη, δηλαδή, για να προσφύγω ακόμα μια φορά στην ποίηση, του Ρίτσου αυτή τη φορά: «Φεύγει το θέρος, μα το τραγούδι μένει».

* Ο Νικηφόρος Παπανδρέου είναι ιδρυτής & καλλιτεχνικός διευθυντής της Πειραματικής Σκηνής της Τέχνης.