Να Μικέλ ή να μη Μικέλ;

της Λίνας Βανίδη

Παρατηρώ αρκετό καιρό τώρα φίλους και μη, να μιλάνε για τη νέα αλυσίδα καφέ, να σχολιάζουν, να επικρίνουν και να κατακρίνουν, να αναρωτιούνται από πού ξεφύτρωσε ο κύριος στο σήμα της μπράντας και πόσο περισσότερο θα αναπτυχθεί. «Τα Ελληνικά  Starbucks», λένε κάποιοι, «Θα θέλανε!», απαντούν κάποιοι άλλοι. Κι επειδή μάλλον δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική διασκέδασης στη Θεσσαλονίκη, πολλοί από τους προαναφερθέντες καταλήγουν να απολαμβάνουν τον καφέ τους σε ένα από τα πολυάριθμα πια Μικέλ της πόλης. Πριν ξεκινήσω να πω τη γνώμη μου περί του «φαινομένου», όταν κάποια στιγμή ερωτήθηκα, συνειδητοποίησα ότι λίγο έλειψε να γίνω ένας από αυτούς που συχνά με κάνουν και μορφάζω (όχι κολακευτικά), αυτούς που εκφέρουν γνώμη χωρίς να γνωρίζουν. Και γι’ αυτό, την προηγούμενη εβδομάδα, μπήκα σε ένα Μικέλ, ανεβάζοντας αυτόματα το μέσο όρο ηλικίας, και παράγγειλα έναν ιδιαίτερα ελαφρύ όπως αποδείχτηκε από τις πρώτες γουλιές cappuccino-πακέτο.

Η γενιά μου έζησε την έκρηξη της «καφεδομάθειας», ας μου επιτραπεί ο όρος. Εντός μία 5ετίας περάσαμε από το «σκέτο/μέτριο/γλυκό με γάλα» στις διάφορες εκδοχές «freddo», τους καλοκαιρινούς μήνες, και από το «γαλλικό με γάλα» στο cappuccino ή espresso, αντίστοιχα τους χειμερινούς. Ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε cappuccino σερβιριζόταν είτε με σαντιγύ είτε με αφρόγαλα αλλά λίγο το «καν’ το, πιες το όπως οι Ιταλοί», λίγο το ότι 2-3 cappuccino με σαντιγύ τη μέρα σου προσθέτανε ένα κιλό στη ζυγαριά σου το μήνα, επικράτησε το αφρόγαλα. Η συνήθεια βέβαια του πολύωρου καφέ παρέμεινε και συνεχίζει καθώς καφές σημαίνει έξοδος ή μερικές φορές και διέξοδος.

Τα Starbucks ήρθαν αργότερα και μύησαν τον Έλληνα στις έννοιες frappuccino, mocha latte, tall, low fat milk κλπ. Ο καφές-πάστα (καφές/σαντιγύ/σιρόπι) για μένα προσωπικά ήταν απολαυστικός στη συχνότητα που τον κατανάλωνα – δις, ετησίως – αλλά δεν κατάφερα ποτέ να εκστασιαστώ με την απλούστερη εκδοχή του καφέ τους ή τα κατεψυγμένα φρεσκοψημένα soft cookies τους. Και για να μην κοροϊδευόμαστε, αν η Carrie Bradshaw δεν έγραφε τη στήλη της στα Starbucks όταν την έπνιγε το διαμέρισμά της, δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι τα Starbucks είχαν το καλύτερο σήμα wifi για να ικανοποιήσουν τους ορκισμένους θαμώνες του σαλονιού τους. Προτιμώ και δέχομαι την παραδοχή του «μ’ αρέσει το αμερικάνικο concept των Starbucks και αν σ’ αρέσει!».

Ένα άλλο boom που ζήσαμε ήταν αυτό των Goody’s τα οποία στην ουσία κατατρόπωσαν τοπικά τις παγκόσμια επιτυχημένες αλυσίδες fast food χωρίς καν να αξιοποιήσουν το «ελληνικό στοιχείο» που σήμερα όλοι θεωρούνε συγκριτικό πλεονέκτημα της μπράντας τους. Εκτός του φαγητού που ικανοποιούσε τους Ελληνικούς ουρανίσκους που αναζητούσαν το γρήγορο ναι, πρόχειρο όχι, τα Goody’s ήταν επίσης έξοδος. Ακόμη κι αν ενίοτε δεν μπαίναμε για να φάμε στο μαγαζί της Κούσκουρα, η συνάθροιση και το στρίμωγμα για μία θέση στα πράσινα κάγκελα του παρτεριού απ’ έξω ήταν για τις ηλικίες 12-15 “must”. Η σαββατιάτικη έξοδος απαιτούσε το περπάτημα από το συγκεκριμένο σημείο (μία από Μητροπόλεως προς Τσιμισκή και μία αντίστροφα) το οποίο στην ουσία ήταν το see and be seen.

Δεν ξέρω πόσοι θεωρούν τα Μικέλ κάτι αντίστοιχο, ένα must ή έναν προορισμό see and be seen αλλά για εμένα τα 4-5 ευρώ που χρόνια τώρα (υπερ)πληρώνω για τους καφέδες μου θα με οδηγήσουν να αναζητήσω ένα φλιτζάνι πραγματικό καλό καφέ κάπου εκτός της αλυσίδας. Η 10ετής πορεία μου στο χώρο της επικοινωνίας αντίστοιχα θα με οδηγήσει να αναζητήσω ένα καλύτερα τυπωμένο χάρτινο κύπελλο καφέ και ένα σαφέστερα πιο ενδιαφέρον σχεδιασμένο τιμοκατάλογο ή εσωτερικό καταστήματος επίσης κάπου αλλού. Και τέλος η εργασιακή μου εμπειρία στον κλάδο της υπηρεσίας αλλά και τα 35 μου χρόνια θα με οδηγήσουν να αναζητήσω εξυπηρέτηση σε πιο προσωπικό, πιο φιλικό, πιο ευγενικό επίπεδο.

Και όσο κι αν συμφωνώ με το «από το να παίρνουν τα λεφτά μας τα Starbucks, ας τα παίρνουν τα Μικέλ που τουλάχιστον είναι Ελλήνων επιχειρηματιών» (ισχύει όντως αυτό;), πρέπει να ομολογήσω ότι τα Μικέλ, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν μία απλοϊκή κόπια του concept των Starbucks. Ένα ξενόγλωσσο σλόγκαν, η συχνή χρήση θετικά φορτισμένων επιθέτων στο site (ασυναγώνιστη φήμη – τελειότητα προϊόντων - επιτυχημένη συνταγή), η παρουσία στα social media και η απεικόνιση του Big Ben και του Κολοσσαίου στο take-away κύπελλο του καφέ δεν αρκούν για να χαρακτηριστείς ως η ελληνική εκδοχή των Starbucks.

Για όλους λοιπόν τους πιο πάνω λόγους θα καταλήξω λέγοντας ότι προσωπικά δεν θα Μικέλ. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν κατανοώ όσους θα Μικέλ. Όταν κι εγώ ήμουν 16,  η αισθητική, η εξυπηρέτηση, η ποιότητα και η αυθεντικότητα δεν ερχόταν πρώτα στα κριτήριά μου. Αν στο διπλανό τραπέζι καθότανε ο «κούκλος της 3ης λυκείου» κι εγώ χαζογελούσα με την κολλητή μου επιδεικνύοντας το καινούργιο μου 501 και τα σταράκια μου, το μαγαζί ήταν απλά «τέλειο»!

Όπως έλεγαν τότε οι μεγαλύτεροι και με ένα στραβό χαμόγελο συνοδευόμενο από μία τσιμπιά ζήλιας στην καρδιά προς τα σημερινά 16χρονα, λέω εγώ τώρα ο καιρός θα δείξει. Το «της μόδας» είναι κάτι που δύσκολα αγνοείται και αν κάτι έχει κάνει πολύ σωστά ο κος Μικέλ είναι να στοχεύσει ως βασικούς του πελάτες 16χρονους και μη, υπέρμαχους του “trendy”. Για τους υπόλοιπους, υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές, “trendy” και αυτές, για την ηλικία, τα γούστα ή την ιδιοσυγκρασία μας. Αν βέβαια στο διπλανό τραπέζι τύχει να κάθεται και κάποιος καθόλου άσχημος τύπος που  κοιτάξει και τα καινούργια μου παπούτσια, ακόμη καλύτερα!

*Οι αλυσίδες "της μόδας" δυστυχώς κουβαλούν μαζί τους και άλλες μόδες, αφού σύμφωνα με ανακοίνωση της Γραμματείας Επισιτισμού-Τουρισμού του Π.Α.ΜΕ. και το Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Τουριστικών-Επισιτιστικών Επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης-Πιερίας-Χαλκιδικής, οι εργαζόμενοι στα καφέ καλούνται να υπογράψουν ιδιωτικά συμφωνητικά με ρήτρα πολλών χιλιάδων ευρώ, δεσμευόμενοι πίστη και υπακοή στην εταιρία, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Η υπογραφή αυτών των συμφωνητικών ισοδυναμεί με αλλαγή της σύμβασης εργασίας και ο εργοδότης μπορεί να απολύσει τον εργαζόμενο άμεσα και χωρίς αποζημίωση. Η εταιρία υποχρεώνει τους εργαζόμενους ακόμα και μετά από ένα χρόνο μετά τη λήξη της εργασίας τους να μην δουλέψουν σε οποιαδήποτε επισιτιστική επιχείρηση, αλλά και να μην ενεργήσουν οποιαδήποτε ανταγωνιστική προς την εταιρία πράξη, χωρίς να διευκρινίζεται τι είδους είναι αυτή πράξη. Απαγορεύεται ακόμα και σε συγγενικό πρόσωπο (α' βαθμού) των εργαζόμενων να εργάζεται σε επισιτιστική επιχείρηση. Το παραπάνω συμφωνητικό προσβάλλει βασικά εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων, καθώς τους καθιστά ομήρους της επιχείρησης ακόμα και στην περίπτωση που αυτοί απολυθούν από την εν λόγω επιχείρηση.

*Η φωτογραφία είναι του Θόδωρου Καρανίκα

Comments

Comment: 

γύρισα μια μέρα σπίτι μου...και τι να δώ; Είχε γίνει Μικέλ....

Comment: 

Να μάθουν να σέβονται τους πεζούς πρώτα ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ και μετά ίσως.. Προς το παρόν ΜΗ ΜΙΚΕΛ!!!!!!!!! ωσπου τα τραπεζοκαθίσματα είναι τόσα ωστε να μην μετατρέπεται η περιοχή σε παζάρι ,που αμαυρώνει την εικόνα της πόλης(οπως βέβαια συμβαίνει και με πολλα καφέ ) Κύριοι του Δήμου δεν έχει πέσει στην αντίληψη σας;Επιληφθείτε!

Comment: 

Α εμένα μ αρέσουν τα μικέλ. και ειμαι στα 30 ,και ποτέ δε μου άρεσαν ούτε τα στάρμπακς ούτε το σεξ εντ δε σίτυ έχω δει ποτέ, ούτε στα γκούντυς έτρωγα, τα μικέλ μ'αρέσουν για έναν καφε στο χέρι. και είναι απίστευτο το πόσο ευγενικά συμπεριφέρονται οι υπάλληλοι σε όλα τους τα καταστήματα. :)

Comment: 

Ισως κάποιες φορές να μην είναι αρκετή μία επίσκεψη για να μπορέσει κανείς να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα, για τον τρόπο λειτουργίας, ποιότητα προϊόντων ...τον προσανατολισμό μιας ολόκληρης αλυσίδας καταστημάτων καφέ. Η κατανάλωση ενός εκ των 120 διαφορετικών προϊόντων θεωρώ ότι είναι τουλάχιστον ανεπαρκής για να αξιολογήσει κανείς την ποιότητα και των 120 αυτών προϊόντων..! Η αλυσίδα καταστημάτων ΜΙΚΕΛ με την αλυσίδα των STARBUCKS, έχει ένα κοινό ...το ότι είναι αλυσίδα... Η τεχνολογία των προϊόντων, ο τρόπος λειτουργίας των καταστημάτων, η εκπαίδευση του προσωπικού, των δύο εταιρειών δεν παρουσιάζει καμία απολύτως ομοιότητα. Το ότι η λειτουργία των καταστημάτων ΜΙΚΕΛ ξεκινά από τις 05:00, καταρρίπτει την άποψη ότι ένα ΜΙΚΕΛ αποτελεί προορισμό για 16χρονα...φαντάζομαι ότι είναι λίγο δύσκολο να συγκρίνουν τα τζήν του τέτοια ώρα.. Αποτελούν όμως προορισμό για όλους εμάς, που πηγαίνουμε στην εργασία μας..καλύπτοντας βασική μας ανάγκη και όχι την ανάγκη για αυτοπροβολή και κοινωνικοποίηση !!
Πραγματικά δεν μπορώ να γνωρίζω την χρονική διάρκεια μιας τέτοιας αλυσίδας, γνωρίζω όμως ότι γίνεται από μέρους τους μια φιλότιμη προσπάθεια για να απολαμβάνουμε όλοι εμείς τον καφέ της επιλογής μας!!

Comment: 

Μήπως τους αδικούμε λίγο? Μη ξεχνάμε ότι μ' αυτούς, όποιοι κι αν είναι, ξαναζωντάζεψε το CORFU!

Comment: 

Έχω πιει 2-3 καφέδες και ΟΚ θεωρώ ότι είναι λίγο 'φτιαχτή' η φήμη του σούπερ τέλειου καφέ που όμοιο δεν έχεις πιει αλλά νομίζω οτι το άρθρο είναι τραγική και εμπαθής παραπληροφόρηση.... συγκεκριμένα:

- Ο φραπές έχει 1.5 ευρώ και ένα φρέντο καπουτσίνο 2 ευρώ.... λανθασμένα αναφέρονται 4-5 ευρω ως ενδεικτική τιμη

- Στις καφετέριες που πηγαίνετε σας ενδιαφέρει το πώς είναι σχεδιασμένος ο τιμοκατάλογος; δλδ θέλω να πω αποτελει κριτήριο για επιλογή καταστήματος κατανάλωσης καφέ;

- Για την αισθητική του καταστήματος ΟΚ είναι υποκειμενικό αλλά δεν μπορεί να αρνηθεί κάποιος ότι ειναι σχεδιασμένο με κάποιο πλάνο κι οχι μια φτηνη προχειροδουλειά...

- Η εξυπηρέτηση νομίζω είναι πολύ καλή στα Μικέλ. Οσα παιδιά με έχουν εξυπηρετήσει είναι χαμογελαστά κι ευγενικά.... προφανώς δεν με ξέρουν με το μικρό μου όνομα αλλά για οσο διαρκει η συναλλαγή είναι μια χαρά... δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε σε πιο προσωπικό επίπεδο.... δεν ξέρω αν υφισταται προσωπικό επιπεδο σε καφέ εκτός αν μιλάμε για το συνοικιακό καφενείο της γειτονιάς....

- Επισης εντάξει εσείς δεν-θα-Μικέλ όπως μας λέτε με τα άπταιστα ελληνικά σας και αφαιρώντας επιμελώς το ρήμα για να το κάνετε πιο πιασάρικο... αλλά εμας που μας ψιλο αρέσει (ή έστω δε μας χαλάει ο καφες από κει) δεν χρειάζετε να μας κατατάσσετε στους 16+, χωρις αισθητική, κριτήρια επιλογής, κουλτούρια και νοοτροπία τύπου 3ης λυκείου. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό. Σεβαστή η γνώμη σας άλλα όχι στο σημείο που αποδομεί τις επιλογές των άλλων με λανθασμένα, εμπαθή και κομπλεξικά κριτήρια.

-Το όλο άρθρο σας συμπυκνώνεται στο εξής: "Εγώ δε γουστάρω τα Μικέλ και λυπάμαι εσας τα γουστάρετε γιατι θέλετε να αυτοπροβληθείτε και να κοινωνικοποιηθήτε... κρίμα είστε" απλά με πιο ωραίες λεξούλες.... πολύ κρίμα για το επίπεδο της ανάλυσής σας....

Comment: 

επιτέλους, το μόνο σωστό που διαβάζω σ' αυτό το λινκ!
απαράδεκτη η παραπληροφόρηση της αρθρογράφου! άκους εκεί 4-5€... και κακοσχεδιασμένος τιμοκατάλογος; μισό λεπτό να ξαναδιαβάσω... κακοσχεδιασμένος τιμοκατάλογος; σοβαρά τώρα; κακοσχεδιασμένος τιμοκατάλογος;...

και στην τελική, αν σε κάποιον δεν αρέσουν τα μικέλ, θα χαρούμε να μην τον δούμε ποτέ σε κάποιο μαγαζί! :)

Comment: 

Mη mikel !

Comment: 

Αγαπητή κ. Chrysa Gerolymatou ξεχάσατε ίσως στο μακροσκελέστατο σχόλιό σας να αναφέρετε πως είστε η σύζυγος του ιδιοκτήτη κ. Κυριακάκη...υποθέτω πως σας ξέφυγε

Comment: 

Τα Μικέλ είναι η προβατοποίηση του καφέ...ο Έλληνας εξάλλου ποτέ δεν φημίζονταν για την αισθητική τους...

Comment: 

Προσωπικα ο καφες απο τα Μικελ μου αρεσει. Το αν ειναι αλυσιδα δεν με ενοχλει τοσο (ναι το ομολογω) αν κ το καθε μαγαζι εχει τον ιδιοκτητη του ο οποιος εχει πληρωσει υπερογκο ποσο για το franchise. Απο εκει κ περα το τι συμβαση υπογραφει ειλικρινα δεν με εντυπωσιαζει καθοτι καποια πραγματα τα ζω σπιτι μου προ κρισης (αθλιες συμβασεις εργασιας, απληρωτοι εργαζομενοι, ανασφαλιστοι ή ασφαλισμενοι part time κ να δουλευουν δωδεκαωρα καθημερινα χωρις ρεπο..... ) Ακουμε συχνα γυρω μας για καταστηματα που εκμεταλλευονται εργαζομενους κτλ αλλα καθημερινα ολα αυτα τα βλεπω υπερ γεματα οχι απλα γεματα οποτε ειλικρινα σε ενα θεμα οπως ο καφες (που μου αρεσει) δεν θα κανω εγω την διαφορα (λυπαμαι γι αυτο ισως περισσοτερο απο οσο φανταζεστε απο τα λεγομενα μου αλλα εναι αληθεια :( )

Comment: 

Αν εξαιρεσω το γεγονός οτι δεν πίνω καφε Μικελ, παρότι Λαρισαία, έχω να πω ότι το μισο κείμενο είναι αντιγραφή Χριστίνα Ταχιάου για το protagon και οτι και οι δυο σας θα έπρεπε να ρωτησετε πηγές για το αν η εν λόγω αλυσίδα είναι ελληνική ή όχι. Στην athens voice τουλάχιστον το έκαναν...

Comment: 

"Εμπάθεια, κόμπλεξ, γκρίνια και ανακρίβειες" σκέφτηκα όσο το διάβαζα πίνοντας ένα ωραιότατο κρύο καπουτσίνο από το Μικέλ της γειτονιάς που μου το σέρβιρε το καθημερινό πρωινό μου φλερτ.

Comment: 

Αν διαθέτετε 4-5 ευρώ για καφέ, μήπως απευθύνεστε σε άλλο κοινό; Και δεν εννοώ ηλικιακή διαφορά.
Το μόνο που με ανησυχεί και με στενοχωρεί είναι οι εργασιακές σχέσεις των υπαλλήλων. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια εταιρία που βγάζει τόσα λεφτά δεν μπορεί να αμοίβει αξιοπρεπώς τους εργαζόμενους σε αυτή. Προσωπικά παραξενεύομαι κι εγώ γιατί έχουν "πιάσει" τα Μικέλ, απ' την άλλη χαίρομαι γιατί είναι ελληνική επιχείρηση κι ίσως είναι κάτι που θα μπορούσε να εξαχθεί. Δεν έχω πάει ακόμα, ίσως κάποια στιγμή.

Comment: 

Λίνα,πράγματι γίνεται πολύ μεγάλη κουβέντα για την επιτυχία των Μικέλ κι όχι άδικα. Κάποια από τα καταστήματα ( αν και είδη έχει αρχίσει κάποια πτώση της επισκεψιμότητας όπως βλέπω) κάνουν μεγάλη επιτυχία κι όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλες τις πόλεις που έχουν ανοίξει. Πιστεύω όμως πως μόνο τυχαία δεν είναι αυτή η επιτυχία.
Το Goody's με μπροστάρη τον Γιάννη Διονυσιάδη στο παρελθόν έδινε εκτός των άλλων καινοτομιών μεγάλη βαρύτητα και στην ποιότητα των προιόντων για ενα κατάστημα γρήγορης εστίασης. Το "γρήγορα ναι πρόχειρα όχι" νομίζω ήταν πολύ επιτυχημένο για μεγάλο αρκετά διάστημα. Η συνεχής εξέλιξη των προιόντων, η λεπτομέρεια στην καθαριότητα,η διατήρηση πιάτων και μαχαιροπήρουνων σε σχέση με τα μιας χρήσης του ανταγωνισμού έφερνε επιτυχίες.Κυρίως όμως η δυναμική ομάδα της Θεσσαλονίκης κατάφερε για μεγάλο διάστημα να διατηρεί την επιτυχία.
Σαν ένα άλλο παράδειγμα μπορούμε να αναφέρομε τη μεγάλη επιτυχία των Εβερεστ. Χαρακτηρίζω προσωπικά τον Φρέρη τον Κωστόπουλο του φαγητού. ( όλοι θυμόμαστε την επιτυχία του "Κλικ" σε σχέση με τα συντηρητικά "Επίκαρα" της εποχής). Κατάστημα γωνία κυριολεκτικά στο πεζοδρόμιο,ξενύχτι,απλή γλώσσα στον ενικό ( σε σχέση με τον πληθυντικό - ενα Club κυρία Μαρία των Goody's) ,εγώ αποφασίζω τι θα παραγγείλω,"το τι παίζει" στο μάζεμα του τραπεζιού και το κάφωμα του μαχαιριού στο βούτυρο με το τελείωμα κάθε τόστ ,οι πατάτες με τη χούφτα στο τόστ ,ήταν κύρια χαρακτηριστικά του Κλικ του φαγητού. Πάλι κι εδώ η αμεσότητα του προσωπικού ,οι γρήγορες κινήσεις,τα χαμογελαστά νεανικά προσωπα των υπαλλήλων έκαναν τη διαφορά.
"Starbuks" μπορώ να αναφέρω πολλά γι αυτό το σήμα όπου ήμουν και είμαι και φανατικός θαυμαστής του. Αν και στην Ελλάδα έχει ρίξει λευκή πετσέτα όπως φαίνεται.( υπήρξα κι εργαζόμενος στο παρελθόν). Θα αποφύγω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες και για την υψηλή ποιότητα των προιόντων του. Θα σταθώ και θα πω όμως πως και σε αυτήν την αλυσίδα την επιτυχία παγκόσμια την έχει φέρει πέρα από τα προιόντα η προσωπική σύνδεση του προσωπικού με τους πελάτες. Η χρησιμοποίηση του μικρού ονόματος και η σημείωση του στο ποτήρι βοηθά να αναπτυχθεί προσωπική σχέση μεταξύ πελάτη - πωλητή. Στην επόμενη επίσκεψη η χρησιμοποίηση του μικρού ονόματος μετατρέπει πλέον τον πελάτη σε σημαντικό και επώνυμο στο κατάστημα.Η ανταλλαγή προσωπικών στιγμών δημιουργεί αυτήν την μοναδική - προσωπική σχέση του πελάτη με τον Barista. Δεν είναι πλέον ένας άγνωστος και τυχαίος πελάτης αλλά γνωστός κι επώνυμος! Επιπλέον ο Barista γνωρίζει και θυμάται το ρόφημά του.
Επανέρχομαι στα Μικέλ . Και σε αυτήν την περίπτωση δεν νομίζω πως είναι τυχαία η επιτυχία. Ίσως και οι ίδιοι δεν περίμεναν σε αυτό το μέγεθος την επιτυχία αλλά αυτό είναι κάτι που συνέβη σε όλους όσους έχουν δημιουργήσει αλυσίδες. Ο Howard των Starbucks πολύ συχνά δηλώνει πως ακόμη δεν μπορεί να πιστέψει την φανταστική πορεία της εταιρίας του. Πως από ενα μικρό καφεκοπτείο έφτασε να έχει περίπου 20.000 καταστήματα και πέρυσι τα κέρδη να ξεπερνούν τα 2 δις! ( net profit - οχι πωλήσεις!)
Παρατηρώ το Μικέλ από το ξεκίνημά του και το διαχωρισμό του κ.Κυριακάκη από τον κ.Αναστασίου (Bruno coffee). Πολλές αντιγραφές από τα Starbucks που δεν είναι και κάτι κακό όταν καταφέρνεις να τα κάνεις δικά σου .
Καταρχήν coffee company, έμφαση στο πακέτο και το χάρτινο ποτήρι,δειγματισμό στο δρόμο,διαφήμιση μέσω social media, έμφαση στην εξειδίκευση του καφέ με πολύ μεγάλο αριθμό ροφημάτων, παγωμένα ροφήματα, espresso bar με εστίαση τον καφέ χωρίς ποτό,χαμηλό προφιλ του ιδιοκτήτη, προσωπικές πληροφορίες για την οικογένειά του που αγγίζουν τον μέσο καταναλωτή. ( μπορούμε να διαβάσομε στο πρώτο βιβλίο του Howard των Starbucks λεπτομέρειες από τα παιδικά του χρόνια και τις δυσκολίες που πέρασε η οικογένειά του μετά την ασθένεια του πατέρα του και στη συνέχεια το θάνατό του). Οι μικρές ιστοριες και μύθοι είναι χαρακτηριστικό και των δύο εταιριών. Ακριβώς τα ίδια ανέκδοτα κυκλοφορούσαν στην Αμερική με την πολύ γρήγορη ανάπτυξη της εταιρίας με αυτά που κυκλοφορούν και στην Ελλάδα για το Μικέλ. Το ίδιο μυστήριο για μυστικές συνταγές και ιδιαίτερο τρόπο παραγωγής των ροφημάτων έχομε και στις δυο εταιρίες.
Έμφαση στην εκπαίδευση του προσωπικού και στην εμφάνιση του προσωπικού.
Ας αναφέρομε όμως και καινοτομίες που εισήγαγε το Μικελ. Αν κι από τι στιγμη που έχει καταφέρει να τα κάνει δικά του συμαίνει πως έχει κερδίσει.
Όταν όλες οι καφετέριες στηνουν το bar τους στο βαθύτερο σημείο για να κερδίσουν τραπεζοκαθίσματα τα Μικέλ έχουν ξεχωριστό χώρο παρασκευής των ροφημάτων αλλά και το σημείο πώλησης με ταμία κοντά στο πεζοδρόμιο. Ξεκάθαρο προσανατολισμό κι εστίαση στις πωλήσεις του πακέτου εκτός του σαλονιού .Πιστεύω ίσως τα πολύ μεγάλα καταστήματα δεν ήταν και στα αρχικά σχέδια αλλά προέκυψαν στη συνέχεια.
Γρήγορη εξυπηρέτηση, καθαριότητα, σεβασμός στον πελάτη , επιπλέον συνοδευτικά με τον καφέ. Επίσης ο δίσκος ψηλά από τον σερβιτόρο με τα νερά και τα ροφήματα δίνουν ενα άλλο χρώμα και ζωντάνια στο κατάστημα.
Πολλοί εάν δεν γνωρίζαμε την επιτυχία των Μικέλ σήμερα είναι σίγουρο πως θα απορρίπταμε την επιλογή του σήματος σαν ενα πολύ Αμερικάνικο και κιτς εταιρικό σήμα. Ο Λευτέρης το τόλμησε και είναι κάτι που ξεχωρίζει από τον ανταγωνισμό.
Η υπερβολή στη διακόσμηση είναι κάτι που κι αυτό για πολλούς από εμάς έχει κακή αισθητική. Πάλι κι αυτό όμως του δίνει μια δική του ταυτότητα που το χαρακτηρίζει. Αντίθετα ακούω πολλούς να θαυμάζουν αυτήν την αισθητική και να βλέπουμε πλέον πολλούς να προσπαθούν να το αντιγράψουν. (ξεπηδούν νέα σήματα με ακριβως το ίδιο στύσιμο κι αισθητική καταστήματος με πολύ μικρές αλλαγές). Η διαίσθηση του επιχειρηματία και σε αυτό σημείο φαίνεται πως νίκησε.
Η παρακμή στα Goody's και τα Everest ήρθε όταν πλέον δεν υπήρχε το όραμα και η δημιουργία. Όταν η ηγετική ομάδα έβλεπε μετοχές στο ταμπλό κι όχι τον πελάτη και τα καταστήματα. Στα Starbucks την εποχή της κρίσης όπου όλοι έλεγαν πως ήρθε το τέλος της ο Howard επέστρεψε σαν ηγέτης κι όχι μόνο την έσωσε αλλά την έδωσε πάλι μια φοβερή ανάπτυξη κι επιτυχία που δεν είχε γνωρίσει όυτε στο παρελθόν.
Πιστεύω πως όσο ο Λευτέρης και η ομάδα που δημιούργησε αυτήν την επιτυχία ασχολούνται με το ίδιο πάθος κι ενδιαφέρον με τα καταστήματα και τους πελάτες τους θα καταφέρουν ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες στο μέλλον παρά τις δυσκολίες που είναι σίγουρο πως θα συναντήσουν στη συνέχεια με τη μεγένθυση της εταιρίας. Τα περιθώρια ανάπτυξης είναι πολύ μεγάλα και τυχόν προβλήματα με σωστή οργάνωση μπορούν να διορθωθούν.
Τώρα για το εάν μας αρέσει η όχι το Μικέλ...ισχύει το περι ορέξεως κολοκυθόπιτα!

Comment: 

Ως συνομήλικη της Λίνας θα συμφωνήσω στα περισσότερα. Επίσης να σημειώσω ότι είμαι τρελά εθισμένη στον καφέ και έχω δοκιμάσει σχεδόν όλους τους καφέδες της πόλης. Έχω πάρει μερικές φορές καφέ (καπουτσίνο και καπουτσίνο φρέντο) βέβαια από τα Μικέλ (γιατί ήθελα καφέ στο χέρι και βρέθηκε μπροστά μου) αλλά έχω να παρατηρήσω ότι αφενός ο ζεστός καπουτσίνο είναι τόσο ελαφρύς που είναι καλός μόνο ως 5ος - 6ος καφές της ημέρας, ο δε φρέντο βγάζει μερικές φορές μία απαίσια γαλατίλα. Το βασικό πρόβλημα του καφέ αυτού είναι ότι δεν έχει καμία μα καμία σταθερότητα στη γεύση. Κατά τα άλλα για αλυσίδα τη βρίσκω καλόγουστη στο στυλ, το προσωπικό είναι όντως ευγενέστατο, αλλά μετά από αυτά που διάβασα για τις εργασιακές σχέσεις δεν πρόκειται να τους ξαναδώσω ούτε ευρώ. Σε κάθε περίπτωση και πριν τα διαβάσω αυτά, προτιμούσα έτερη αλυσίδα που είναι κοντά στο γραφείο μου και ο καφές είναι και πολύ φθηνότερος και πολύ καλύτερος.

Add new comment