Απόγευμα Τετάρτης, περασμένες επτά. Στις τηλεοράσεις ορκίζεται ο νέος πρωθυπουργός. Τα πάνελ παίρνουν φωτιά.

Την Τετάρτη το πρωί με ξύπνησαν από το ελβετικό ραδιόφωνο. Η Ντανιέλ ήθελε να μάθει εάν οι Έλληνες έχουν κάνει ουρές έξω από τις τράπεζες για να βγάλουν τα λεφτά τους.

Νωπή, ξεκάθαρη, σεβαστή… Γενικώς ευέλικτη σε επιθετικούς προσδιορισμούς και ερμηνείες κατά το δοκούν και το συμφέρον του κάθε πολιτικού και του κάθε κομματικού σχηματισμού.

Ανέβηκε κάπως διστακτικά στη σκηνή, μάλλον λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης προς τα αγγλικά του, όπως εξήγησε αργότερα.

Το μεσημέρι του Σάββατου πήρα ένα από τα πιο συγκινητικά μαθήματα ζωής που μου έτυχαν τα τελευταία χρόνια.

 Tις ακόλουθες σκέψεις τις έκανα λίγο πριν την Κυριακή των εκλογών. Μετά το αποτέλεσμα της κάλπης αισθάνομαι ότι έγιναν ακόμα πιο επίκαιρες.

Η εκλογή Ολάντ, πρώτιστα, αλλά και τα εκλογικά αποτελέσματα στην Ελλάδα, πυροδότησαν από τη Δευτέρα μια άνευ προηγουμένου διαπάλη απόψεων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ως τώρα πολιτική της λ

Εξαιρετικά επίκαιρη η λαϊκή παροιμία. Και εξίσου παραστατική. Κατάλληλη να περιγράψει το πολιτικό σκηνικό.

Με το Κομουνιστικό Κόμμα με συνδέουν παλαιοί οικογενειακοί δεσμοί και ποτέ δεν μπόρεσα να είμαι αντικειμενικός. Τουλάχιστον στα νιάτα μου.

Θα έρθουν δύσκολα χρόνια έλεγε συχνά πυκνά τελευταία κοιτώντας στο άπειρο. Στο βάθος η τηλεόραση έπαιζε ειδήσεις. Ο Σημίτης, ο Μπους πρωταγωνιστούσαν ακόμα τότε στα πρωτοσέλιδα.